Van Analiz Haber
Van Analiz Haber
Mehmet Feyat
Mehmet Feyat Yazdı: “Ya ben öleyim mi söylemeyince?”

 

 

Ya ben öleyim mi söylemeyince?

Yunus Emre bir şiirinin son mısralarında ” Be Hey Yunus Sana söyleme derler, Ya ben öleyim mi söylemeyince” diyor.

Öyle hadiselere tanıklık ediyor, öyle durumlara şahit oluyor, öyle olmadık şeyleri görüyor ve duyuyoruz ki, içimizin ürpermesi, vicdanlarımızın kanaması, gözyaşlarımızın sel olması, insanlığımızın harekete geçmesi gerekir. Amma velakin hiç de öyle bir durum meydana gelmiyor. Hepimiz kendi aşımızda işimizde hiç bir şey yokmuş gibi yola revan oluyoruz.

İnsanlar cahiliye döneminde diri diri gömülürken, şimdi ondan da beteri diri diri yakılıyor. Çocuklar bombalara hedef oluyor.

Yüzlerce mülteci mazlum, yersiz yurtsuz insan okyanusların dibine gömülüyor. Balinaların, Yunus balıklarının karaya vurması, bir martının yaralanması kadar ilgimizi çekmiyor bu ölümler, trajediler.

İnsan biribirini biçiyor, kesiyor, doğruyor. Kimse artık diğergamlık hissine kapılmıyor.

Biz kendimize olduğumuz kadar, çevremize de dikkat kesilecektik hani. Hani bir vucut gibiydik, bir duvarın tuğlaları idik. Bir insan uzvu ağrırsa diğerleri rahat etmeyecekti.

Bize ne diyebilir miyiz bu diş ağrısından, bu baş ağırısından? Bu ağrıyan bizim başımız, bizim dişimiz değil mi? Ne zaman vucudumuzun diğer uzuvları arasında ayrımcılık yapmaya başladık. Peki bu sağlıklı bir hayat mı? Sakat bir bedenle nereye kadar yürüyebiliriz.

Kaç zamandır tedaviye cevap vermez oldu bu beden, acep nedendir neden?

Çünkü biz her defasında doktora, mütehassısa görünmemek için yolumuzu değiştiriyoruz!

Hekim ayrı yerde, hasta ayrı yerlerde.

Peki şifa kaynağı belli iken, bundan mahrum kalmak için bu çabayı sürdürmenin sonunun kangren olduğunu bilmiyor muyuz?

Herkesin bildiği bir durum var ,biz hasta bir bünyeye sahibiz, lakin kendimizi hormonlulardan korumamak için ısrar ediyoruz.

Önümüzde billur pınarlar, saf temiz yolllar, sunulan şifa reçeteleri doğal besinler dururken, başka pazarlarda ruhumuzu kirleten ne kadar işe yaramaz, köhne, bayat, bayağı nesne varsa ondan yanayız.

Adamlık, insanlık bu mu yahu? Biz diğerinin derdine ağlayamıyorsak, gözümüzden bir damla yaş akmıyorsa, vicdanımız yaralanmıyor, bizi rahat uyutuyorsa, bu gidişat hayra alamet değildir zahir.

Ruhum deliniyor inceden ince. Beynim elvermiyor böyle bilince.

Şimdi Yunus söyle: “Ya ben öleyim mi söylemeyince”

 

 


HABER HAKKINDA GÖRÜŞ BELİRT

Yukarı Geri Ana Sayfa